این مجموعه شامل ده داستان کوتاه است. احمد دهقان زبان سادهای را برای روایت انتخاب میکند. داستانهایش را بهدور از هرگونه پیچیدگی روایت میکند. تعلیق در داستانهای این مجموعه بدون تصنع است و داستانها چنان از مفاهیم انسانی که گاه دور از ذهن مینمایند، بهره بردهاند که نیازی نمیبیند پیچیدگی و تعلیق کاذب را به داستانهایی اینچنین شستهورفته تحمیل کند. نگاه رئالیستی و بدون شعار دهقان دربارهٔ جنگ و حقایق آن و آدمهایش تصویری آنچنان عریان به خواننده میدهد که موحشبودن جهان واقعی و بهویژه جهان واقعی جنگ را نسبت به جهان داستانی، به رخ میکشد.[۱]
