

"مؤلف ضمن نقل سخنان مسافر که بخش اساسی کتاب را تشکیل میدهد و با حروف سیاه از دیگر مطالب سفرنامه مشخص گردیده است،خواننده را با وضع جغرافیایی و اجتماعی و فرهنگی و سابقهء تاریخی محل مورد بازدید آشنا میسازد و از تغییراتی که در دوران محمد رضا شاه پهلوی در زندگی مردم هر ناحیه روی داده سخن میگوید چنانکه ابایی ندارد از این که بنویسد«در روزگاری نه چندان دور بچههای بلوچ در ساعتی معین مدرسه را ترک میکردند و«برای خوردن علف به صحرا» میرفتهاند(ص 17). گفتم موضوعی که در صفحات مختلف این سفرنامه به چشم میخورد عشق«مسافر» است به بناهای تاریخی و حفظ آنها،و بدین علت چون گذارش به کاشان«سرزمین فرش،گلاب و مردان پرآوازه»میافتد این موضوعها را به دقت مورد بحث قرار میدهد: کوچههای سنگفرش و طالقنماهای زیبا،بافت قدیمی شهر،شیوهء معماری سنتی کویری، خانههای زیبای قدیمی با سقفهای آینه کاری،ساختمان متروک کاروانسرای شاه عباسی، میدان زیبای شهر که به سبک معماری صفویه است،بازار سه کیلومتری شهر(که آن را از آغاز تا پایان پیاده طی کرده است)،مسجد میرعماد که در عهد آققوینلو ساخته شده و بر سر در آن فرامین شاهان صفوی به چشم میخورد،خانهء بروجردیها که صد سال پیش ساخته شده و خوشبختانه به کوشش وزارت فرهنگ و هنر از ویران شدن آن جلوگیری به عمل آمده است،مسجد آقا بزرگ و مدرسه آقا بزرگ."
- نوشتن سفرنامه همواره یکی از موضوعات بسیار ارزشمند در ادبیات فارسی بوده است که در عین حال چندین کاربرد مختلف را بیان میکند. سفرنامه مرسوم فارسی تحلیل و بررسی، مطالعه مردمشناسی و گزارشی از دروننگری فلسفی است که همگی در یک روایت جذاب از برخورد بین فرد و جهان در هم آمیخته شدهاند. - «سفرنامه شهبانو» اثر منصوره پیرنیا به این سنت غنی ادبی وفادار است و در عین حال، پیرنیا نوآوری فنی قابل توجهی را معرفی میکند. در این «سفرنامه» تجربه سفر توسط دو صدا روایت میشود. یک صدا، صدای خود شهبانو فرح است. دیگری صدای پیرنیا، همراه وفادار اما همیشه مستقل اوست. - با شهبانو فرح به عنوان راهنما، ما با ترکمنها در دشتهای آسیای مرکزی دیدارمیکنیم، با بلوچهای نزدیک به اقیانوس هند چای مینوشیم، به آهنگهای جنگ و عشق توسط طوایف سلحشور کرد و لر گوش میدهیم، با گیلکهای باهوش دلپذیر گفتگو میکنیم و دنیای حرکت را با طوایف کوچنشین قشقایی و ممسنی بررسی میکنیم. «سفرنامه» میتواند برای مقاصد مختلفی خوانده شود. این کتاب لذت سرگرمی برای خواننده معمولی را فراهم میکند. اما برای خوانندهای که به شناخت سرزمین و مردم ایران علاقمند است، این کتاب ثروتی از اطلاعات تاریخی، قومی، معماری، جغرافیایی و باستانشناسی را ارائه میدهد که همه با حکایات و جزئیات اتفاقی که خواندن آن را آسان و دلپذیر میکند، چاشنی شده است.
"مؤلف ضمن نقل سخنان مسافر که بخش اساسی کتاب را تشکیل میدهد و با حروف سیاه از دیگر مطالب سفرنامه مشخص گردیده است،خواننده را با وضع جغرافیایی و اجتماعی و فرهنگی و سابقهء تاریخی محل مورد بازدید آشنا میسازد و از تغییراتی که در دوران محمد رضا شاه پهلوی در زندگی مردم هر ناحیه روی داده سخن میگوید چنانکه ابایی ندارد از این که بنویسد«در روزگاری نه چندان دور بچههای بلوچ در ساعتی معین مدرسه را ترک میکردند و«برای خوردن علف به صحرا» میرفتهاند(ص 17). گفتم موضوعی که در صفحات مختلف این سفرنامه به چشم میخورد عشق«مسافر» است به بناهای تاریخی و حفظ آنها،و بدین علت چون گذارش به کاشان«سرزمین فرش،گلاب و مردان پرآوازه»میافتد این موضوعها را به دقت مورد بحث قرار میدهد: کوچههای سنگفرش و طالقنماهای زیبا،بافت قدیمی شهر،شیوهء معماری سنتی کویری، خانههای زیبای قدیمی با سقفهای آینه کاری،ساختمان متروک کاروانسرای شاه عباسی، میدان زیبای شهر که به سبک معماری صفویه است،بازار سه کیلومتری شهر(که آن را از آغاز تا پایان پیاده طی کرده است)،مسجد میرعماد که در عهد آققوینلو ساخته شده و بر سر در آن فرامین شاهان صفوی به چشم میخورد،خانهء بروجردیها که صد سال پیش ساخته شده و خوشبختانه به کوشش وزارت فرهنگ و هنر از ویران شدن آن جلوگیری به عمل آمده است،مسجد آقا بزرگ و مدرسه آقا بزرگ."
- نوشتن سفرنامه همواره یکی از موضوعات بسیار ارزشمند در ادبیات فارسی بوده است که در عین حال چندین کاربرد مختلف را بیان میکند. سفرنامه مرسوم فارسی تحلیل و بررسی، مطالعه مردمشناسی و گزارشی از دروننگری فلسفی است که همگی در یک روایت جذاب از برخورد بین فرد و جهان در هم آمیخته شدهاند. - «سفرنامه شهبانو» اثر منصوره پیرنیا به این سنت غنی ادبی وفادار است و در عین حال، پیرنیا نوآوری فنی قابل توجهی را معرفی میکند. در این «سفرنامه» تجربه سفر توسط دو صدا روایت میشود. یک صدا، صدای خود شهبانو فرح است. دیگری صدای پیرنیا، همراه وفادار اما همیشه مستقل اوست. - با شهبانو فرح به عنوان راهنما، ما با ترکمنها در دشتهای آسیای مرکزی دیدارمیکنیم، با بلوچهای نزدیک به اقیانوس هند چای مینوشیم، به آهنگهای جنگ و عشق توسط طوایف سلحشور کرد و لر گوش میدهیم، با گیلکهای باهوش دلپذیر گفتگو میکنیم و دنیای حرکت را با طوایف کوچنشین قشقایی و ممسنی بررسی میکنیم. «سفرنامه» میتواند برای مقاصد مختلفی خوانده شود. این کتاب لذت سرگرمی برای خواننده معمولی را فراهم میکند. اما برای خوانندهای که به شناخت سرزمین و مردم ایران علاقمند است، این کتاب ثروتی از اطلاعات تاریخی، قومی، معماری، جغرافیایی و باستانشناسی را ارائه میدهد که همه با حکایات و جزئیات اتفاقی که خواندن آن را آسان و دلپذیر میکند، چاشنی شده است.