پاییز و آشوب باران. پاییز و اندوه و اشک، پاییز و پاییز و عشق؛ از دست خودش کلافه بود. از حالی که داشت و غمی که در اعماق وجودش می­خروشید و بهانه می­شد و دم نمی­زد. از گوش­هایش بیزار بود که دائم منتظر شنیدن صدایی از او بود. از چشمهایش گله داشت که هر لحظه با هر تلنگری به یاد او غوغا می­کرد. حتی از شامه­اش که به عطرهای شبیه رایحه همیشگی او تیز می­شد و دلش را بازیچه تب و تابی بی­قرار می­کرد.