حالا زندگی را مثل پازلی می دیدم که تکه های جدا از همش به دست خودم بود. احساس می کردم تک تک قطعه های این پازل را درست و به موقع کنار هم چیده ام. آخرین تکه باقی مانده وجود دوست داشتنی یک بچه بود...