سيمين بهبهانى　در بخش اول اين مجموعه، از «روز و روزگار» خودش داستان هايى　مي گويد؛ داستان هايى　از زندگى، خانواده و فرهنگ خانواده ى　خود، كه به مناسبت اجتماعى　بودنِ شخصيت او، اين داستان ها، شرايط فرهنگى　و اجتماعيِ جامعه اى　را كه «سيمين بهبهاني» در آن باليده است، بازمي تابانند. در بخش هاي«نقلى　بگوي» و «نقشى　بساز»، نويسنده به برخى　خاطرات خود در رابطه با شخصيت هاى　فرهنگيِ همروزگار خود مي پردازد. منتها، با يارى　گرفتن از زبان و ساختارهاى　 داستانى، به اين نوشته ها، جانى　جذاب و بهره ور از تخيل مي دهد. در بخش «افزوده ها»، متنِ «سنگ را آرام تر بگذاريد»، بدون ذكر نام، به زندگى　و مرگ «مهوش»، خواننده، هنرپيشه، و رقصنده ى　مردمى　اختصاص دارد. اين متن، گر چه به نثر نوشته شده، اما جان مايه اى　از جنسِ عاطفه ، حس، و تخيلى　شاعرانه در آن سيلان دارد. سيمين در انتخاب اين جان مايه ى　هوادارانه در شرح زندگى　و مرگ زنى　چون «مهوش»-به ويژه در حال و هواى　زن ستيزِ جمهورى　اسلامى، شهامتى　ستودنى　را به خرج گذاشته است.