چکیده کتاب / در باره نویسنده : نوش افرین راست گفته بود که عشق بلاییه که اگر بهش مبتلا بشی دیگه خودت نیستی.همه ی وجودت ،همه ی لحظات زندگیت خنده وگریه ات،شادی وخنده ات بسته ست به نگاه معشوق...اگه بهت بخنده انگار همه ای دنیا بهت می خنده.اون وقته که می خوای با همه خوب باشی. غم ؟بی معناترین واژه دنیاست.می خندی ودلت میخوادهمه دنیا مثل تو خوشحال باشن.دوست داری برای پرنده ها غذا بریزی،به رفتگر سر کوچه که سال به سال یه نگاهم بهش نمی ندازی خدا قوت بگی وبه همه گدا گشنه های سرراهت صدقه بدی؛ اما خدا نکنه که نگاه معشوق قهر داشته باشه،اون وقت قلبت طوری درد می گیره که انگار هیچ کس تو این دنیا کوه غم های تو رو نداره وحالا همان کوه غم انگار توی قلبش نشسته بود.